Waterliniepad

6 maart 2020 0 Door ruud mulder

Eindelijk is de regen weggetrokken zonder dat er nieuwe buien aankomen. Een mooi moment om weer te kunnen gaan wandelen. En……niet één, maar twee langeafstandswandelingen staan op de planning. De een is het Grote Rivierenpad waarop ik binnenkort start, maar nu staat het eerste deel van het Waterliniepad op de planning. De hele route van Volendam naar Dordrecht is 350 km lang. De etappe vandaag begint in Volendam bij het Marinapark. Nauwkeuriger gezegd, de bushalte van die naam.

Het startpunt.

Na ongeveer een kilometer zat ik al midden in het toeristische Volendam op d’n diek. Ook hier aan de rand van het IJsselmeer natuurlijk de soubenirswinkels en beelden die nogeens benadrukken dat Volendam een vissersdorp (beter gezegd: een palingdorp) is.

Een van de beelden aan de haven van Volendam.
Ook toeristen rusten naast de beelden uit.
Een van de vele souvenirwinkels op D’n Diek.

Ik laat de vele toeristen (vooral uit Azië) achter mij en wandel het dorp uit en ga over de Zuidpolder Zeedijk in de richting van Edam.

Langs het IJsselmeer.

Na ruim 4 km passeer ik de Edammersluis en verlaat de route voor een bezoek aan het Fort bij Edam. De bouw van dit Fort is gereedgekomen in 1912 en ligt aan de kust van de v.m. Zuiderzee. Het is het eerste Fort dat ik op mijn tocht over het Waterliniepad tegenkom. Ik heb geluk op deze eerste woensdag in maart. De vrijwilligers van Staatsbosbeheer zijn aan het werk en na betaling van de toegangsprijs van € 3,50 heb ik het Fort kunnen bezoeken. Ik kreeg een privé rondleiding van vrijwilliger Jan en ik verbaasde me er over dat hij zoveel wist.

Fort bij Edam
Op bezoek bij de dokter.

Na ruim 5 kwartier nam ik afscheid van mijn gids en vervolgde ik mijn wandeling in de richting van Edam. Langs leuke huisjes en de onvermijdelijke kaaswinkel passeerde ik na 6 km de speeltoren. Dit is de toren van de voormalige Onze-Lieve-Vrouwekerk, ook wel de Kleine Kerk genoemd en was onderdeel van een eertijds begijnhof.

De speeltoren.

Na de speeltoren was het niet ver meer om Edam te verlaten. Eenmaal buiten het stadje wandelde ik volgens de route ongeveer 5 km langs de Purmerringvaart. De eerste de beste mogelijkheid om het water over te steken was bij Kwadijk. Ook hier weer ongeveer 3,5 km. Ik passeer het oude raadhuis en de naastliggende kerk en even later de watertoren. Bij kilometer 14 weer even van de route af, want het Fort onder Purmerend roept. Dit Fort is niet toegankelijk, want in 1981 mocht onder bepaalde voorwaarden wijnimporteur Joop Bart het fort kopen en is thans een wijnhandel. Maar dat neemt niet weg dat het fort ook op de Unesco wereldgoedlijst staat. Het is tenslotte een onderdeel van de Stelling van Amsterdam.

Fort benoorden Purmerend.

Het bezoek was kort en nadat de foto’s waren gemaakt, werd de route weer opgepakt. De volgende kilometers gingen langs de rand van Purmerend en ter hoogte van de wijk Overwhere stak ik de brug over de Beemsterringvaart over om in ZOBeemster de tocht te vervolgen. Dit was het punt waar ik goed moest nadenken voor het vervolg. Immers, in de maand maart vaart de pont bij Spijkerboor alleen op zaterdag en zondag. Pas vanaf 16 april ook door de week. Ik besloot om toch richting het pontje te lopen, waar ik in ieder geval op deze dag nog lang niet zou komen. Ik loop nu in de v.m. droogmakerij Beemster en dat betekent stolpboerderijen en lange rechte wegen.

Een van de lange rechte wegen in de Beemster.

Nog even en ik ben in Halfweg nabij het Fort aan de Nekkerweg, maar daarover een volgende keer meer. Aan het einde van dit eerste traject van het Waterliniepad bleef de teller op ruim 18 km steken en brengt het totaal wandelkilometers in 2020 op 54.